Bibliotheek

Bedrijfsbezoek › Reportage natalie en marc Mylle

REPORTAGE   : Natalie en Marc Mylle

In Kortrijk, de Guldensporenstad bij uitstek, bracht ik een bezoekje aan de prachtige slagerij van Natalie en Marc Mylle. Zij baten met een tof team medewerkers een moderne slagerij uit in de Gentsestraat.  Het dynamische koppel huwde in 1996. Het gezin woont samen met zijn twee zoontjes, Jean-Baptiste (7j) en Nicolas (10j) boven de slagerij .

Marc, jij nam, als slagerszoon,  de ouderlijke slagerij over.

Marc: Inderdaad. Ik ben hier geboren en heb de stiel hier van mijn vader geleerd.  Ik nam na mijn studies dan ook de ouderlijke slagerij over.  Mijn ouders gaven de “slagersmicrobe” door aan hun drie kinderen.  Mijn twee broers zijn beiden slager.  De ene baat een slagerij uit in Overijse en de andere heeft een vleesfabriek.

Natalie wat studeerde jij?

Natalie : Ik ben diëtiste van opleiding maar ik heb maar enkele jaren mijn beroep effectief uitgeoefend.  Al vlug ben ik bij Marc in de zaak komen werken en heb ik mijn beroep opgegeven.  Nu sta ik graag in de slagerij maar er zijn vele moeilijke momenten geweest in het begin. Ik heb immers een prachtig beroep opgegeven en moest van nul af aan terug beginnen en een nieuw beroep aanleren.  Bovendien kwam ik in een totaal nieuwe omgeving terecht. Ik kende hier niemand en voelde mij soms aan mijn lot overgelaten.  Ik kwam, als enig kind, uit een totaal andere en geborgen omgeving. Mijn ouders waren geen zelfstandigen voor wie het werk op de eerste plaats kwam. Het was een harde leerschool.

Mijn schoonmoeder was mijn leermeesteres.  Voor haar kwam de winkel en het werk altijd op de eerste plaats.  Zij zorgde ervoor dat ik nu mijn plan kan trekken in de slagerij . Daar ben ik haar wel dankbaar voor.  Zij leerde me koteletjes kappen en een biefstuk afsnijden.

Als ik alles op een rijtje zet weet ik niet of ik, als ik moest herbeginnen, mijn job nog zou opgeven om mijn man blindelings te volgen…..

Hoezo?

Natalie: Er zijn weinig of geen voorzieningen op sociaal vlak voor de meewerkende echtgenote. Je geeft je beroep op om mee in de zaak van je man te werken maar uiteindelijk krijg je daar weinig voor in de plaats.  Het is normaal dat de vrouw van een zelfstandige hard meewerkt maar het lijkt niet normaal dat ze daar ook de nodige waardering en verloning voor krijgt.  Vele zelfstandigen zien dat niet als een probleem en gaan ervan uit dat hun echtgenote voldoening schept in het “meehelpen”, maar ik denk dat dit de dag van vandaag niet meer zo is.  Vrouwen willen ook  in hun beroepssituatie gewaardeerd worden en willen daarbij graag een eigen loon.  Hen inschrijven als arbeidskracht is financieel echter dikwijls niet haalbaar.  Als er met hun partner iets gebeurt staan ze in de kou en dat vind ik niet logisch.

Hoe leerden jullie elkaar kennen?

Marc: Ik volgde een avondcursus en mijn schoonmoeder was ook één van de cursisten. We moesten hetzelfde eindexamen afleggen en mijn schoonmoeder nodigde me bij haar thuis uit om ons eindexamen samen voor te bereiden. Natalie was de dochter des huizes en uiteraard was zij ook aanwezig.  En van het één kwam het ander …  Ik kende dus mijn schoonmoeder vroeger dan mijn echtgenote!

Ik zie hier nogal wat personeel rondlopen.

Natalie : Marc en ik werken samen in de zaak met een veertiental medewerkers.  Naast de slagerij baten wij ook nog een groothandel in vers vlees uit.  We stellen  koks, slagers, winkeljuffrouwen en onderhoudspersoneel te werk.  Het is een boeiend team.

Marc : Sommigen onder hen werken hier al twintig jaar.  We hebben omzeggens geen problemen met het personeel.   Ze komen goed overeen en hebben mede inspraak in hun uurroosters.  Natalie maakt de weekplanning van de verkoopsters samen met hen op en bespreekt hun uurrooster. 

Is er een duidelijke taakverdeling onder jullie?

Marc : Natalie is vooral vooraan in de winkel te vinden. Ze staat in voor de bediening en zorgt ervoor dat er geen problemen zijn in haar team van verkoopsters.  Ik spring overal in waar nodig en hou me ook bezig met de bestellingen en het papierwerk.  Liefst van al werk ik, als slager,  natuurlijk in het atelier.  Maar spijtig genoeg kan dat niet altijd. Indien ik enkel voor de slagerij zou moeten werken zou het natuurlijk een stuk eenvoudiger zijn maar met het werk in de groothandel erbij is het toch soms een beetje veel.  Ik heb dan ook lange dagen. Ik begin ’s morgens om 5u45 en mijn dagtaak zit er meestal ’s avonds op rond 19u30.  Maar ik klaag zeker niet; daarvoor hou ik teveel van mijn werk.   Natalie verwijt me dikwijls dat ik enkel leef om te werken en dat er weinig tijd voor andere dingen overblijft.  En dat is ook wel zo; ik zou misschien eens moeten overwegen om meer tijd voor haar vrij te maken. 

Natalie :  Ik ben geboren en getogen in Knokke.  In het weekend keer ik graag terug naar mijn geboortestad en gaan we samen met de kinderen naar de zee.  Als we  op zondagavond terugkeren valt er in de auto op de terugweg al een serieuze stilte.  Op dat moment weet ik dat Marc al het werk voor ’s anderendaags aan het organiseren is.  Hij is er steeds mee bezig.  Ik heb me daar wel al bij neergelegd en probeer voor mezelf wel af en toe wat ontspanning in te lassen.

Wat betekent de groothandel voor jullie?

Marc :   Het is niet de bedoeling om de groothandel nog te laten groeien. Indertijd hebben mijn ouders de groothandel uitgebouwd en een erkenning gekregen om zo leveringen aan scholen en restaurants te kunnen uitvoeren. Wij hebben nu een EG erkenning bekomen en ik blijf uiteraard aan deze grote klanten leveren maar zoek zeker geen nieuw cliënteel meer voor de groothandel. Voor mij is de slagerij veel belangrijker. 

Ik zie in de slagerij een speciale “vers vlees corner” met prachtige stukken vers vlees.  Wordt er hier nog zoveel vers vlees verkocht?

Marc : Het vers vlees neemt hier een belangrijke plaats in.  Iedereen heeft het steeds maar over de stijging van de verkoop van kant-en-klaar gerechten en dat is ook wel zo.  Gemaksvoeding neemt een belangrijke plaats in, ook in onze slagerij .  Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat als je de mensen duidelijk informeert over de bereidingswijze, kooktijd, saus meegeeft, … en hen een klein duwtje geeft in de richting van het vers vlees dit zeker en vast niet ten dode opgeschreven is.  Indien onze klanten een kant-en-klaar gerecht meenemen voor 2 of 3 personen geef ik hen natuurlijk niet de raad om het gerecht zelf te bereiden; maar indien hier iemand een kant-en-klaar bereiding voor 6 personen vraagt, geef ik hen de raad het gerecht zelf te maken en loods ik hen naar het vers vlees. Laat het stuk vlees zien en geef er de uitleg bij hoe het gemaakt moet worden, hoelang het in de oven moet etc.  Men kan hier zelfs de saus, aardappelen en groenten kopen en als die klant dan terug komt met een glunderend gezicht en met de mededeling dat het een perfect geslaagde maaltijd geworden is, zijn zowel mijn klant als ik apetrots.

Natalie : het is vooral een kwestie van aanvoelen.  Sommige klanten staan daar open voor en andere niet.

Het is wel zo dat als mensen vers vlees zien liggen in de toonbank, ze het ook gemakkelijker kopen.  Daarom denk ik dat het speciale hoekje in de slagerij een goede investering was.

Er is ook een uitgebreid gamma aan traiteurgerechten. Maken jullie ook dagschotels?

Marc : In de groothandel bieden wij dagschotels aan.  We hebben enkele instellingen waarvoor we een weekmenu opmaken.  In de slagerij bieden wij geen dagschotels aan in de concrete zin van het woord maar iedereen kan hier zijn eigen dagschotel samenstellen. Het gamma is groot genoeg om elke dag een andere maaltijd te kunnen nuttigen. Er is voldoende keuze uit pastaschotels, aardappelschotels, sausen, groentebereidingen, ….

Natalie : Daarom stellen wij hier ook 3 koks tewerk.  Alles wordt hier in het atelier vers gemaakt met verse producten.  Kwaliteit is voor ons zeer belangrijk.  Daarnaast moet je ook zeer creatief zijn en steeds nieuwe bereidingen en gerechten presenteren in de koeltoonbank.

Vinden jullie ook nog de tijd om charcuterie te maken?

Marc: Praktisch alle charcuterie is huisgemaakt met uitzondering van salami.

Ik hou ervan om mijn creativiteit bot te vieren en dat kan perfect bij het maken van bijvoorbeeld paté.  Mijn stokpaardje!  Met paté kan je zoveel doen en je kan er oneindig veel variaties inbrengen: wildpaté, fruitpaté, witloofpaté,… noem maar op. Daar hou ik echt van omdat je van nul begint …daarnaast maken we al onze salades, gerookte en gekookte producten zelf.

Hoe ontspannen jullie je?

Marc : Ik ben bestuurslid  van de plaatselijke slagersbond en probeer zoveel mogelijk naar de vergaderingen te gaan. Verder gaan we in het weekend naar zee met de kinderen, dat is voor mij ontspanning.

Natalie : Ik ga wekelijks tennissen en ga regelmatig joggen in het park hier recht over de deur. Om 17u15 zit mijn taak er in de slagerij op zodat ik ’s avonds even tijd heb voor ons kroost.